Martwa natura

Przy robieniu zdjęć martwej natury fotograf ma całkowitą swobodę aranżowania kompozycji – może dowolnie przestawiać poszczególne elementy obrazu, wybierać odpowiednie oświetlenie, długo naświetlać bez obawy o „poruszenie” zdjęcia. Podobnie jak dla rysownika i malarza, tak i dla fotografa martwa natura stanowi szkołę kompozycji, kadrowania, oświetlenia. Aby obraz o tematyce tak już wyeksploatowanej przez malarzy i dawnych fotografów mógł budzić zainteresowanie, musi okazać się doskonały pod każdym względem. Tej doskonałości będziemy poszukiwać w subtelnej hierarchizacji poszczególnych elementów obrazu, przez szczęśliwe zespolenie oświetlenia, harmonii barw i tonów. Odmienność martwej natury fotograficznej w stosunku do malarskiej – naszym zadaniem nie jest wykonywanie pastiszów -będzie polegać przede wszystkim na wyborze tematu. Zamiast powielanych już tysiące razy martwych natur przedstawiających bukiety kwiatów, trofea myśliwskie, weźmy na warsztat kompozycje bez wątpienia bardziej oryginalne, składające się np. z obiektów nowoczesnych. Fotograf jest w stanie, posługując się banalnymi przedmiotami, stworzyć fascynujące obrazy. Może on np. zgromadzić kilka naczyń porcelanowych lub fajansowych, kilka przedmiotów metalowych, karty do gry, pudełko z gwoździami, pęk kluczy-w rzeczywistości nieważne co, byleby temu zbiorowi nadać zwartość, wyczuwalną wspólnotę dzięki odpowiedniej kompozycji i zastosowaniu właściwych środków fotograficznych.

Portret dziecka

Dziecko można fotografować właściwie wszędzie: w trakcie kąpieli, zabawy na dywanie, na plaży – tam, gdzie jest ono swobodne. Przy tym obowiązuje zasada: dziecka nie wolno przestraszyć ani mu przeszkadzać w zabawie; najlepiej dać mu zabawki, które całkowicie pochłoną jego uwagę – wówczas będzie zachowywać się naturalnie i swobodnie. W przeciwieństwie do osoby dorosłej, dziecko instynktownie przyjmuje pozy bardzo wdzięczne, porusza się z prawdziwą gracją-należy tylko nauczyć się czekać z wyzwoleniem migawki, aż dziecko zajmie się zabawą. Podobnie jak w zdjęciach portretowych między fotografem i jego małym modelem musi nastąpić swoista współpraca. Jeśli fotografuje się dziecko nie swoje, należy mamusię – nawet jeśli z pewnych względów musi ona być obecna przy zdjęciach -zmusić do nieznacznego oddalenia się: w przeciwnym razie kochana mamusia nie powstrzyma się od rad w rodzaju: „spójrz na tego pana…”, „odwróć się w prawo” itp., co tylko będzie odwracać uwagę dziecka, denerwować fotografa i odwlekać moment, w którym będzie mógł on wykonać dobre zdjęcie. Przy kadrowaniu należy pamiętać, że dziecko jest małe i spogląda na świat z wysokości zaledwie kilkudziesięciu centymetrów. Fotografując je, trzeba również schylić się, przykucnąć, a nie fotografować dziecko z góry.

Portret przy trzech źródłach światła

Do portretu, który powinien być bardzo wypracowany, może okazać się konieczne użycie trzeciego źródła światła. Jego zadaniem jest najczęściej oświetlenie tła, znajdującego się w głębi, tak aby na zdjęciu było ono nieostre i pozbawione cieni rzucanych przez modela (jeśli pragnie się uzyskać tło ciemne lub nawet czarne, nie należy go oświetlać). Zatem odpowiednio oświetlone trzecim reflektorem tło białe może mieć różne natężenia szarości: od bieli do czerni. Jako drugiego źródła światła, pomocniczego, można użyć lampy słabszej lub umieścić ją znacznie dalej od modela niż lampę pierwszą – tym samym uniknie się symetrycznego oświetlenia fotografowanej osoby, przy którym dublowałyby się wszystkie cienie, stwarzając efekt bardzo niekorzystny. Należy pamiętać więc, że zawsze gdy wykonujemy portret przy sztucznym oświetleniu, jeden reflektor – główny – powinien dominować nad pozostałymi. Ponieważ zadaniem drugiego reflektora jest tylko rozjaśnienie cieni, można go z powodzeniem przesłonić arkuszem kalki technicznej lub skierować jego światło na arkusz białego papieru, które po odbiciu od niego dotrze do modela -w ten sposób uzyska się oświetlenie rozproszone (oświetlenie pośrednie). Trzeci reflektor można także wyzyskać dla otrzymania specjalnego efektu: w portrecie osób o ciemnych włosach ustawiony za modelem – tak aby znajdował się poza kadrem – i skierowany na włosy modela będzie wydobywał fakturę włosów z ciemnego tła, utworzy wokół głowy aureolę charakterystyczną dla zdjęć robionych pod światło.

Portret przy jednym źródle światła

Przy jednym źródle światła – żarowym lub błyskowym – można wykonać doskonały portret pod warunkiem, że światło to nie będzie się znajdować bezpośrednio w sąsiedztwie aparatu. Z lampą błyskową zamocowaną na aparacie można zrobić zdjęcie poprawne technicznie, lecz całkowicie chybione z estetycznego punktu widzenia: twarz płaska, bez żadnej perspektywy. Jeśli tylko jest to możliwe, należy źródło światła ustawić pod kątem 45° w stosunku do modela, z lewej lub prawej strony, i trochę wyżej, tak aby światło padało nań nieco z góry. Przy jednym źródle światła cienie będą z pewnością zbyt „ciężkie”, podobnie jak w plenerze przy oświetleniu w pełnym słońcu bez chmur. Ale jasny ekran, umieszczony w pobliżu twarzy po stronie zaciemnionej, rozjaśni cienie i dobrze wymodeluje cały obraz. Jest to szczególnie ważne, kiedy fotografuje się na materiale barwnym, który-jak już wiemy – nie potrafi odtworzyć zbyt dużych kontrastów. Światłem pomocniczym, rozjaśniającym cienie, może być również światło dzienne, wpadające do pokoju przez okno. W takim przypadku, jeśli w aparacie znajduje się materiał barwny, główne źródło światła (sztuczne!) musi mieć temperaturę barwową identyczną ze światłem dziennym, a więc około 5600 K.

Czas naświetlania i kadrowanie

W fotografii portretowej ekspozycję ustala się zawsze stosownie do oświetlenia modela. Należy zwracać uwagę, aby tło lub światło, pochodzące od nieba, nie miało wpływu na wskazania światłomierza. W przypadku fotografowania osoby o bardzo jasnych włosach, na bardzo jasnym tle, przysłonę można zmniejszyć o pół otworu w stosunku do wskazań światłomierza (pomiar integralny). Jeśli wykonuje się pomiar punktowy, ekspozycję określa się, kierując światłomierz na twarz modela. Jeśli zaś model jest ciemnym brunetem, przysłonę należy powiększyć o pół wielkości otworu w stosunku do wskazań światłomierza dla uzyskania rysunku szczegółów w ciemnych włosach. Fotografując w plenerze można modelowi pozostawić dużo swobody, zwrócić należy uwagę na naturalność jego pozy. Decydujący dla końcowego efektu będzie wybór kadru: czy fotografować całą osobę czy tylko do pasa, popiersie czy wielki plan? Decyzja zależy od inwencji fotografa, a także od modela, jego ubrania, otoczenia – a więc czynników, które mogą być mniej lub bardziej interesujące. Osobę portretowaną należy umieścić przed obiektywem tak, aby starannie dobrane jej ustawienie było tym, w którym jest ona najbardziej fotogeniczna. Oprócz znalezienia fotogenicznej strony modela, zadaniem fotografa jest także odpowiednie usytuowanie twarzy modela w stosunku do aparatu. Należy pamiętać, że do fotografii en face nadają się przede wszystkim osoby o rysach bardzo regularnych albo o dość dużym nosie. Ustawienie „trzy czwarte” jest odpowiednie dla większości typów twarzy; należy jednak wybrać bardziej fotogeniczna lewą lub prawą jej stronę. Profil nadaje się wyłącznie do fotografowania osób o rysach delikatnych.

Fotografia Ile kosztuje fotograf Fotograf slubny Wybrac fotografa Odpowiedni fotograf W ogrodzie zoologicznym Zwierzeta domowe Fotografia sportowa Sceny rodzajowe Zdjecia podchwycone Martwa natura Portret dziecka Portret przy trzech zrodlach swiatla Portret przy jednym zrodle swiatla Czas naswietlania i kadrowanie Kierunek oswietlenia Tlo Kilka podstawowych zasad Drugi aparat Mieszek wyciagowy i pierscienie Lampy o swietle stalym Halogeny i reflektory Lampy blyskowe Lampy spaleniowe Wydajnosc lampy blyskowej Statyw Stabilnosc statywu Nastawienie odleglosci Niedokladny dalmierz Prady powietrzne Swiatlomierze mysla przecietnie Pomiar punktowy Ogolny pomiar swiatla odbitego Selektywny pomiar swiatla odbitego Tolerancja naswietlen Jak regulowac naswietlenie Reprodukcja barw Ochrona przed wysoka temperatura Testowanie Zdjecia testowe Podchody Glowne zastosowanie fotogametrii Konfekcjonowanie papierow fotograficznych Urzadzenia pomocnicze przy powiekszaniu Umieszczenie negatywu w powiekszalniku Kadrowanie i nastawianie ostrosci Poczatkujacy Obrobka powiekszen Kadrowanie obrazu przy powiekszaniu Doswietlanie i przyslanianie powiekszenia Wykanczanie powiekszen Obrobka blon Powiekszenie barwne Fotografia z malych odleglosci Wartosci estetyczne duzego planu Tematy fotografii Mieszek wyciagowy Opracowanie zdjec fotogrametrycznych Aparaty panoramiczne Aparaty studyjne Aparaty ogolnego uzytku Uklad optyczny lustrzanki jednoobiektywowej Urzadzenia do naswietlania Nastawienie przyslony Uklad celowniczy i uklad nastawiania Zastosowanie obiektywow Blona maloobrazkowa Duzy format Fachowcy foto Obiektyw Ogniskowa Liczba przyslony Sprawnosc obiektywu Przyslanianie obiektu Krzywizna pola Stronica 2 Stronica 3 Stronica 4 Stronica 5 Stronica 6 Stronica 7 Stronica 8 Stronica 9 Stronica 10 Stronica 11 Stronica 12 Stronica 13 Stronica 14 Stronica 15 fotosprzet fotosprzet - Stronica 2 fotosprzet - Stronica 3 fotosprzet - Stronica 4 fotosprzet - Stronica 5 fotosprzet - Stronica 6 fotosprzet - Stronica 7 fotosprzet - Stronica 8 fotosprzet - Stronica 9 fotosprzet - Stronica 10 fotosprzet - Stronica 11 fotosprzet - Stronica 12 fotosprzet - Stronica 13 fotosprzet - Stronica 14 fotosprzet - Stronica 15